လကၤာ ဒီပ ေျခာက္သူ (၁)

"လကၤာ ဒီပ ေျခာက္သူ ဆုိတာ စြန္နီေရးသားခဲ့တဲ့ ဇာတ္လမ္းေကာင္းေတြြြြြမ်ားမွ တစ္ပုဒ္ျဖစ္ပါတယ္.....
ကြၽန္ေတာ့္ ညီေလး တစ္ေယာက္ရဲ႕ ေတာင္းဆုိခ်က္ေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္ ျပန္ရွာၿပီး တင္ေပးျခင္းျဖစ္ပါတယ္.... "

(အခန္း-၁)

နပိုလီယံဆိုတာ ၾကားဖူးၾကမွာေပါ႔။ စစ္ပြဲေတြမွာ ဖိန္႔ဖိန္႔တုန္ေအာင္ ေၾကာက္လန္႔ျခင္းခံခဲ႔ရတဲ႔ စစ္ဘုရင္ႀကီးေလ။ အခုသူ႔အရိုးကို ေခတ္မွီနည္းပညာေတြနဲ႔ ျပန္စစ္ၾကတာ သူက အေျခာက္တစ္ေယာက္ ျဖစ္ႏိုင္ေျခရွိသတဲ႔။ ေတာ္ေတာ္ထူးဆန္းတယ္ေနာ္။ အကယ္၍မ်ား နပိုလီယံထက္ပိုၿပီး ေၾကာက္မက္ဖြယ္ေကာင္းတဲ႔သူတစ္ေယာက္က အေျခာက္ျဖစ္ေနတယ္ဆို ပိုမ်ားထူးဆန္းသြားမလား။
ဆိုၾကပါစို႔.. ငယ္ငယ္က အရမ္းရြံ႕မုန္းခဲ႔ရတဲ႔ ေခါင္းဆယ္လံုးရွိတယ္ဆိုတဲ႔ ဒႆဂီရိဘီလူးႀကီးဟာ အေျခာက္ျဖစ္ေနတယ္ဆိုရင္…. ဘယ္လိုမ်ားေနမလည္း??
အင္း………………စဥ္းစားၾကည္႔ရံုနဲ႔…..။ ဟိ။
 
* * * *

 
           “ကၽြန္မနံမည္ ဒႆဂီရိလို႔ ေခၚပါတယ္ရွန္.. ခစ္..ခစ္.. ခိခိ.. ခြိခြိ ကြိ….”
           ေရႊအတိၿပီးေသာေဘာင္ကြပ္ထားသည္႔ မွန္ကိုၾကည္႔ရင္း ကိုယ္႔အမူအရာကိုယ္ အသည္းယားသြားကာ ရာဝဏ ခိုးခိုးခစ္ခစ္ ရယ္လိုက္မိသည္။ ‘ဟယ္ ရာဝဏရယ္ နင္ဟာေလ အဲလိုရွက္ရယ္ရယ္တာေတာင္ ဆြဲေဆာင္မွဳရွိတယ္။ အခုလို မခို႔တရုိ႕ပံုေလးေတြနဲ႔ နင္နဲ႔ လိုက္တယ္သိလား အဟီ’ ဟု ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုလည္း စိတ္ထဲမွ အစြမ္းကုန္ခ်ီးက်ဴးလိုက္ပါသည္။
           အမွန္မွန္ေတာ႔ ရာဝဏဆိုတာ ျဒာဝိဒိယန္တို႔ရဲ႕ လူစြမ္းေကာင္း၊ သူရဲေကာင္းတစ္ဦး။ မနက္ျဖန္ ေတာင္ဆယ္လံုးကို ေအာင္ႏိုင္ခဲ႔ရင္ ဒႆဂီရိ ဆိုတဲ႔ ဘြဲ႔ကိုရမယ္႔သူ။ ျဒာဝိဒိယန္လူမ်ိဳးအေပါင္းတို႔က ဘုရင္အျဖစ္ ေမွ်ာ္မွန္းထားေသာ ရဲရဲေတာက္ သတိၱေသြးပိုင္ရွင္ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္..။
ဒါေပမယ္႔ေပါ႔ေလ…. ရာဝဏက အားလံုးေရွ႕မွာက်ေတာ႔ မေကာင္းတတ္လို႔သာ က်ားေနရေပမယ္႔ ငယ္ငယ္ထဲက ႀကိတ္ေျခာက္ေနတာကို ဘယ္သူမွ မသိ..။ ဟိ။ အခုလို လူမသိသူမသိ ကိုယ္႔အခန္းထဲကိုယ္ေရာက္မွ ေသွ်ာင္ထံုးထားတဲ႔ ဆံပင္ေတြ ေျဖခ်၊ ဆံပင္အတြန္႔အလိမ္ေတြကို မ်က္ႏွာေပၚ ဝဲကာဝဲကာခါၿပီး ျမဴဆြယ္ဖ်ားေယာင္းတဲ႔ အိုက္တင္ေတြေပးကာ ကိုယ္႔ဘဝကို အစြမ္းကုန္ ေျခာက္ျပစ္လိုက္တာ။ အေျခာက္ျဖစ္ရတဲ႔အရသာကို ခိုးခိုးေျခာက္ၿပီး အာသာေျဖေနတာ။ အဟက္။
           “ကၽြန္မ နံမည္ ဒႆဂီရိပါရွန္႔။ ကၽြန္မ အေျခာက္မပါရွန္ ခြိ ခြိ ခြိ ခစ္ ခစ္…”
           မွန္ေရွ႕မွာ ကိုယ္႔နံမည္ကိုယ္ကို ေနာက္ထပ္ အမူအရာတစ္မ်ိဳးျဖင္႔ ထပ္မံမိတ္ဆက္လိုက္ၿပီး ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုၾကည္႔ကာ ထပ္ၿပီး အသည္းယားမိသြားျပန္သည္။ အခုလို ဒႆဂီရိဆိုတဲ႔ နံမည္ကို ႏွဳတ္ဖ်ားက မခ်စတမ္း crazy ျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာလည္း ဆရာေဂၚဓံရေသ႔ႀကီးရဲ႕ အဓိပၸာယ္ျပန္ေပးထားတာကို သေဘာက် လို႔ေလ။ ဘာတဲ႔။ ‘ဒႆဂီရိဆိုတာ ေတာင္ဆယ္လံုးကို စိုးစံ ေအာင္ေတာ္မူေသာသူ’ တဲ႔ေလ။ ရာဝဏက စိုးစံဆိုတဲ႔ နံမည္ေလးကို ငယ္ငယ္ထဲက တအားသေဘာက်တာ။ ငယ္ငယ္က ေမေမက ရာဝဏလို႔ ေခၚရင္ေတာင္ ‘သားကို ရာဝဏလို႔မေခၚနဲ႔ ေမေမ။ သားကို စိုးစိုးစံလို႔ေျပာင္းေခၚေပးပါ။ သားအဲနံမည္ပဲႀကိဳက္တယ္ ဒါပဲ’ ဆိုၿပီး အထြန္႔တက္လို႔ ခဏခဏအရိုက္ခံရေပါင္းလည္း မနည္းေတာ႔။ အခုေတာ႔ နံမည္ထဲမွာ စိုးစံပါတဲ႔ နံမည္ျဖစ္ရေတာ႔မယ္ဆိုၿပီး ေပ်ာ္ေနရၿပီေလ။ အဲဒါေၾကာင္႔ ဒႆဂီရိဆိုတဲ႔နံမည္ေလးကို အခုလို မွန္ေရွ႕မွာ ရြတ္ရြတ္ၿပီး သေဘာက်ေနတာ အႀကိမ္မနည္းေတာ႔ဘူး။
           “အမေသာ္… မမရာရာ”
           “ဟဲ႔ ေတာက္ပလုတ္ဒုတ္ ကုလားျမက္ဖုတ္….!!”
           ကိုယ္႔အေတြးနဲ႔ကိုယ္ ဖီးလ္ေလးနဲ႔ ေမ်ာေနတုန္း ရုတ္တရက္ႀကီး အေနာက္ကေန ေခၚသံထြက္လာတာေၾကာင္႔ ရာဝဏလန္႔သြားပါသည္။ ဟုတ္တယ္ေလ အခန္းထဲမွာ သူတစ္ေယာက္ထဲ ႀကိတ္ေျခာက္ေနတာ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မသိေစခ်င္သည္ကိုး။ အခုလို လူမိသြားေတာ႔ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ထိတ္လန္႔သြားတာျဖစ္သည္။ ရင္ထဲမွာ တဒုတ္ဒုတ္ႏွင္႔ ရာဝဏလွည္႔ၾကည္႔မိေတာ႔ ရာဝဏရဲ႕ ညီေတာ္ ဘိဘိသန။ လကၤာဒီပမွာ ရာဝဏနဲ႔ အၿပိဳင္ေျခာက္တာဆိုလို႔ တစ္ေယာက္ထဲရွိတဲ႔ ေမ်ာက္ေျခာက္မ ဘိဘိသန။
           “အံမယ္ေလးပါဟဲ႔ ဘိဘိမရဲ႕။ ငါ႔မွာ ႏွလံုးေရာဂါအခံရွိပါတယ္ဆိုေနာ္ နင္လုပ္လိုက္ရင္ အလန္႔တၾကားနဲ႔ ေကာင္မရယ္။ ရြပိုးကိုထိုး..၊ မ်က္စိကို……. ေနာက္ေနတာပဲ။ အရမ္း………… စိတ္.. ဆိုး.. ဒယ္။ သြား………..လဥစိုမႀကီး အဲေလ လူဇိုးမဂ်ိ..”
           “မမရာရာရယ္ ညီမေသာ္က အေရးသႀကီးေျပာစရာရွိတာနဲ႔ အျမန္ေကာက္ဝင္လာခ်လိုက္တာပါေသာ္။ သံခါးေခါက္ေနတုန္း ဒီအခ်ိန္ႀကီး ညီမကို တူမ်ားေဒြ ျမင္တြားရင္ မေကာင္းဘူးေသာ႔……..။ ဒါနဲ႔ ဘယ္တူမွ မျမင္ေအာင္ ျဗန္း ျဗန္း ဆိုၿပီး ဝင္ခ်လာလိုက္သာ…”
           ဒီေကာင္မက သြားအလယ္တစ္ေခ်ာင္းက ကြက္က်ိဳးေနေတာ႔ စကားေျပာရင္ တံေထြးေတြက အဲဒီ႔အက်ိဳးေပါက္ထဲက ထြက္ၿပီး မ်က္ႏွာေတြကို ေျပးျပးစင္သည္။ ဒီၾကားထဲ သနဲ႔ တဝမ္းပူနဲ႔ကလည္း အသံထြက္မွားေနေသးသည္။ အမေတာ္ကို အမေသာ္ ျဖစ္ေနသည္။ အဲဒါေၾကာင္႔မို႔ေျပာတာ ေမ်ာက္ေျခာက္မပါဆို။ စပ္စလူးခါေနတဲ႔ အျပင္ စကားေျပာရင္ ေမ်ာက္ေအာ္သံနဲ႔ မ်က္စိေနာက္စရာ.. ဟာမက…။
           ဘိဘိမက ေျပာရင္းဆိုရင္း ေမာသြားသည္႔ပံုစံႏွင္႔ ရာဝဏရဲ႕ေဘးမွာ ခံုယူၿပီး ထိုင္လိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ မွန္ၾကည္႔ၿပီး မ်က္ႏွာကို မ်က္ႏွာေခ်မွဳန္႔ေတြ တျဖန္းျဖန္းပြတ္ေနလိုက္ေသးသည္။ ၿပီးေတာ႔ ႏွဳတ္ခမ္းကို နီေထြးေထြးေလးျဖစ္ေအာင္ ကြမ္းတစ္ယာထိုင္ဝါးေနပါသည္။
ဘိဘိမက အဲလိုေျခာက္တာျဖစ္သည္။ မ်က္ႏွာကိုလည္း လူေရွ႕သူေရွ႕ မ်က္ႏွာေခ်ေတြလိမ္းရဲသည္။ ရာဝဏတို႔ဆို ကိုယ္႔အခန္းထဲမွာသာကိုယ္ ႀကိတ္လိမ္းရဲသည္။ လူေရွ႕သူေရွ႕ဆို မ်က္ႏွာကို အဆီတျပန္ျပန္ႏွင္႔ ေယာက္်ားရင္႔မာႀကီးေယာင္ေဆာင္ေနရတာျဖစ္သည္။ ေအးေလ ဘိဘိမက နကၡတၱေဗဒကို စိတ္ဝင္စားတဲ႔သူဆိုေတာ႔ သူ႔မ်က္ႏွာ ျဖဴေဖ်ာ႔ေဖ်ာ႔ျဖစ္ေနရင္ လူေတြက သူညမအိပ္ပဲ နကၡတ္ေတြထိုင္ၾကည္႔ေနလို႔ အားနည္းေနတာဆိုၿပီး ထင္ၾကတာကိုး။ ဒီေမ်ာက္မ ညမအိပ္တာ ဘာ႔ေၾကာင္႔လည္းဆိုတာေတာ႔ ရာဝဏပဲ သိပါသည္။ အခုလည္းၾကည္႔ ညႀကီးမင္းႀကီး ရာဝဏအခန္းထဲ ျပဴးတူးျပဲတဲ ျဗန္းဆိုၿပီး ဝင္ခ်လာသည္။
           “ကဲ တြားမယ္ ထ..”
           ကြမ္းယာကို စိမ္ေျပတေျပလည္း ဝါးၿပီးေရာ ဘိဘိမက အစပ္အဆက္မဲ႔ ‘သြားမယ္’ ဆိုၿပီး ထေျပာသည္။
           “ဟဲ႔ ဘယ္တုန္းဟယ္။ အရင္းမသိ အဖ်ားမမိနဲ႔ ဟယ္။ ဘယ္ေတြကို ေခၚေတာ္မူမွာတုန္း။ မဟုတ္ကဟုတ္ကေတြေတာ႔ မဟုတ္ပါဘူးေနာ္။ ေၾကာက္ေနရတယ္ နင္႔ကို”
           “အံမယ္ေလး မမရာရာရဲ႕။ ဒီည နန္းရင္ျပင္ထဲမွာ ရဲမက္ေတြ အေလးမၿပီး အေျပးေလ႔က်င္႔ဖို႔ရွိတယ္ေလ။ အေပၚပိုင္းေသြဗလာက်င္းၿပီး နံငယ္ပိုင္းေသြနဲ႔ စစ္တည္ေကာင္ေတြ အေျပးေလ႔က်င္႔ၾကသာ မမပဲ ႀကိဳက္လွခ်ည္ရဲ႕ဆို…။ တြားေရက်လွခ်ည္ရဲ႕ဆို..။ အံမယ္ေလး အျမန္လာေသာ္မူေနာ္။ လမ္းသဝက္မွာ မယ္ေသာ္မိတြားရင္ ဂယက္ထဦးမယ္။”
           “ဟဲ႔ အံမယ္ေလး။ မနက္ျဖန္ငါ ေတာင္ဆယ္လံုးမွာ တိုက္ခိုက္ရဦးမွာေလ။ ညအိပ္ေရးဝမွျဖစ္မွာေပါ႔။ ၾကည္႔ခ်င္ေပမယ္႔ မၾကည္႔ေတာ႔ပါဘူးဟယ္။ အိပ္ယာထဲမွာပဲ မွန္းဆၿပီး စက္ေတာ္ေခၚပါ႔မယ္။ ေတာ္ၾကာေနရင္းထိုင္ရင္း ဂယက္ေတြထလို႔ မ်က္ရည္က်ေနရဦးမယ္ဟဲ႔။ ငါလိုခ်င္ေနတဲ႔ ဒႆဂီရိဆိုတဲ႔ နံမည္ေလးမရပဲျဖစ္ေနဦးမယ္”
           “ေၾသာ္ ဒါေလးမ်ား။ ဘိဘိ သာဝန္ထား။ ဘိဘိေလ ခုဏကပဲ နကၡတ္ၾကည္႔ၿပီး သြက္ခ်က္ခဲ႔တာ။ မနက္ျဖန္ မမရာရာေလ ေသာင္ဆယ္လံုးကို အလိုလိုေနရင္း ေအာင္တြားလိမ္႔မယ္ တိလား။ ဘိဘိကို ယံုစမ္းပါ မမရာရာ ရာ……။ ေနာ္..။ အေဖာ္မရွိရင္ ဘိမၾကည္႔ရဲလို႔ပါ။ ေနာ္ေနာ႔ေနာ္ လို႔ဆို……”
           “ဟယ္.. နင္႔ နကၡတ္က တကယ္ႀကီးလားဟဲ႔။ ေအးဟယ္.. ငါ.. နင္႔ကို ယံုပါတယ္ ဟိ။ သြားမယ္ဟယ္ ဒါဆို…”
           “ဟြန္း။ ဒါမ်ိဳးက် ႏွစ္ခြန္းမေခၚရဘူး။ ကဲပါ လာလာ.. ေနာက္က်ေနၿပီ။”
           ေနာက္က်ေနၿပီဆိုတာနဲ႔ ရာဝဏလည္း မ်က္ႏွာကို မ်က္ႏွာေခ်မွဳန္႔ေတြ တစ္ခ်က္ႏွစ္ခ်က္ပြတ္လိုက္ၿပီး ဆံပင္ဖားလ်ားနဲ႔ပင္ ထြက္ခ်လာလိုက္ေတာ႔သည္။ လူေကာင္ႀကီး အႀကီးႀကီးနဲ႔ ဆံပင္အံုထူႀကီးကိုဖားလ်ားႀကီးခ်ထားတဲ႔ ရာဝဏကို ဘိဘိမက တစ္ခ်က္ၾကည္႔ရင္း အေျခာက္ဓားျပႀကီးပါလို႔ ခပ္တိုးတိုးေရရြတ္တယ္။
           အင္း…………။ အခုေနမ်ား မယ္ေတာ္ဂုႏၶီမ်ား ေတြ႔သြားရင္… ေနရာမွာတင္ေမ႔လဲသြားမလား၊ သူ႔သားေတာ္ကို မမွတ္မိပဲ ဘယ္က ဘီလူးအေျခာက္ႀကီးလည္းဆိုၿပီး လိုက္ရိုက္ထုတ္မလားပဲ။ ဟိဟိ။
           ဘာပဲေျပာေျပာ ဒီေန႔ညေတာ႔ စည္သည္ေကာင္ေတြၾကည္႔ရဖို႔အေရး တို႔အေရးပဲ..။ မနက္ျဖန္က်မွ ေနာက္ဆံုးေတာင္ထိ ေအာင္ႏိုင္ဖို႔သာ…………

Credit : စြန္နီ